Een mooie zomeravond met openluchttheater aan zee, vol spectaculaire licht- en geluidseffecten… mmm, dat klinkt toch geweldig? Ik was er direct voor te porren, toen ik van Eneco een uitnodiging kreeg voor ‘Don Quichot in Holland’. Don Quichot, die altijd al tegen windmolens vocht, doet dat deze zomer in het windmolenpark De Slufter op de Maasvlakte. Moderne windturbines dus, die het decor vormen van het aloude verhaal van Cervantes….Dat kan best wat zijn.
Maar helaas. Wij waren er op die ene zeldzaam koude dag in juni, niks gezellige zwoele zomeravond. En die voorstelling…. je zou het kunnen zien als een avontuur in de Maasvlakte. Voor wie het avontuur aandurft: de voorstelling draait nog tot en met 18 juli, en lees dan vooral even onderstaande tips!
Ga je erheen, kijk dan goed naar de aanvangstijd xe9n koop vooral zo’n mooi gelikt programmaboekje van 3 euro. En: let op het weer. Want hoe verging het ons?
Voor die voorspelde kou hadden we warme jassen, een kussentje en een plaid meegenomen  en die kwamen van pas.  Want bij aankomst rond achten bleek al meteen dat de voorstelling niet – zoals op de tickets stond – om half negen zou beginnen, maar pas om half tien. Het moest donker zijn, werd ons uitgelegd. Dat hadden ze vantevoren kunnen weten, denk je dan, het was immers bijna de langste dag!
Enfin, een gegeven paard moet je niet in de bek kijken. We hadden de kaartjes van Eneco cadeau gekregen en dat was best leuk bedacht. Eneco had ook nog een soort ‘duurzame energiemarkt’ ingericht waar we ons wel even konden vermaken. Heel even dan, want drie standjes heb je zo bekeken en dan begint het grote wachten. Het staan, want veel zitplaatsen waren er niet. Er stond wel duizend man in de kou en de striemende wind te wachten voor hekken die hardnekkig dicht bleven. Wat een slechte organisatie.
Eindelijk mochten we dan richting speelplek, nog een kwartier lopen. Het begon te regenen. In the middle of nowhere stond een tribune en er lagen tal van bizarre attributen op het speelveld. Gelukkig had ik m’n kussentje onder m’n kont, en kon ik een deken om me heen slaan, want het was inmiddels bij tienen en echt koud. Maar het spel begon. En hoe. Weinig tekst, veel geluid, en er werd wat onduidelijk heen en weer gerend door de spelers. Hoewel we Don Quichot en Sancho Panza wel herkenden (ze kwamen op een brommer met zijspan in plaats van een ezel), was er verder geen touw aan vast te knopen! De eerste mensen nokten al na een kwartier af, verkleumd en not amused.
Maar wacht… we hadden ons geheime wapen nog! Het programmaboekje. Daarin staan alle scxe8nes beschreven. Met dat boekje in de hand was het verhaal nog een beetje te volgen. Hoewel…. waar die bizarre attributen op sloegen, zoals die half ingegraven caravan, da’s ons nooit duidelijk geworden. Maar nu werd het snel donker en toen konden we ook niet meer lezen. O gelukkig, het is alweer afgelopen. Weer twintig minuten lopen door een striemende ijskoude zandstorm richting auto en dan hebben we het avontuur weer overleefd.

Wij hebben Don Quichot gezien. Dat dan weer wel!

En met al deze geheime wapens, en betere weersvoorspellingen, durf jij er misschien ook wel op af! Kijk op www.donquichot.eu.

Ik heb Peter Rabbit gevonden! Een boek, bedoel ik. Een prentenboek voor kinderen, van de Engelse Beatrix Potter, met een paar in het Nederlands vertaalde verhalen van Pieter Konijn. Ik vond het op een boekenmarkt, het kostte niet meer dan een paar euro.

Waarom kick ik hier nou zo op? Omdat ik al bijna 24 jaar een Wedgwood-kinderservies in huis heb, met een verhaal van Peter Rabbit erop. Dat wil zeggen: fragmenten uit dat verhaal. Het servies-setje kreeg ik van mijn zusje, bij de geboorte van mijn oudste zoon. Een diep bordje, een plat bordje, een mok en een eierdop. Topkwaliteit, want ik heb het echt veel gebruikt en het is nog steeds als nieuw.

Alle drie mijn jongens hebben in hun eerste levensjaren hun pap gegeten uit het diepe bordje, met in het midden een afbeelding van een wegrennend konijntje, met een boze tuinder achter zich aan. Op de rand staat: ‘But round the end of a cucumber frame, whom should he meet but Mr. McGregor! He jumped up and ran after Peter, waving a rake en calling out: ‘Stop thief!”
Op het bijpassende bekertje stond wie die Peter was, bij een lief plaatje van moeder Konijn met drie konijntjes in een roze jasje, en eentje in een blauw jasje, met de tekst: ‘Once upon a time there were four little rabbits, and their names were Flopsy, Mopsy, Cottontail, and Peter’.
En aan de andere kant van de beker: ‘Now run along and don’t get into mischief!’

Ik kon het verhaal nooit echt voorlezen aan de jongens, want ik had maar een paar fragmenten en die pasten ook niet helemaal bij elkaar. Het bijbehorende boek heb ik nooit gevonden. Maar nu lag het daar, gewoon in een boekenkraam, en ik MOEST het hebben. Het bewuste verhaaltje staat er namelijk in!
‘Flopsie, Mopsie en Wipstaart, die erg gehoorzaam waren, liepen over het bospad en zochten bosbessen. Maar Pieter, die altijd ondeugend was, rende meteen naar de moestuin van meneer Verhoef. Pieter kroop onder het hek door en kwam in de moestuin. Eerst at hij wat sla en snijbootjes. En toen at hij een paar radijzen. [..] Maar wie denk je dat hij tegenkwam om de hoek van de komkommer-broeikas?’

Ja, dat is het dus! Het verhaal van Pieter Konijn. Mijn kleinkinderen zal ik er ooit uit kunnen voorlezen!

Het was letterlijk een schitterende dag: de Nationale Zilverdag, vandaag  in Schoonhoven. Schitterend weer en schitterend zilverwerk. Het glinsterde je tegemoet. Niet alleen juwelen in alle soorten en maten, in de kramen in de stad, maar ook kunst(ige)voorwerpen van zilver.
Vooral op de exposities in de Watertoren (een internationale ontwerpwedstrijd) en onder het stadhuis (meesterstukken van examenkandidaten van de Vakschool) keken we onze ogen uit. Wat zijn onze edelsmeden creatief, kundig en kunstzinnig. Wat een ongelooflijk mooie dingen in die vitrines!

Hierboven de Watertoren en daarnaast enkele voorwerpen, gemaakt door internationale ontwerpers op het thema ‘Poxebzie in zilver’. Het publiek mocht stemmen en dat gebeurde uiterst serieus. Het was moeilijk kiezen, maar de schaal op de foto rechts, die ons deed denken aan koraal in zilver, kreeg mijn stem. Zo bijzonder! Ik was niet de enige, want ‘s avonds bleek dat dit stuk met ruime meerderheid de publieksprijs heeft gewonnen. De maakster: de Engelse kunstenaar Junko Mori. In totaal zijn 932 mensen in de Watertoren komen kijken. Als je nagaat dat de toren een flink eind van het feestgedruis afligt, is dat geen slechte score.

In de stad zelf was het veel drukker: bijna 30.000 mensen komen jaarlijks – van heinde en verre – naar de Zilverdag. En dat in een prima sfeer (zie de foto links: zelfs de bomen aan de Haven waren dit jaar ‘verzilverd’). Wat is er te beleven op zo’n zilverdag? Juwelen, antiek zilver, munten, klokken en uurwerken, allerlei demonstraties, edelstenen, noem maar op. Zelf ben ik altijd het meest gecharmeerd van het nieuwe edelsmeedwerk. De noviteitenshow en de expositie van meesterstukken: fantastisch! Maar het is ook heel leuk om te zien wat de eerstejaars leerlingen van de Vakschool al maken. Een leuke expositie van pillendoosjes hadden ze. Wat zijn die eerstejaars al creatief en handig!

De Nationale Zilverdag gemist dit jaar? Geen nood, dit evenement wordt al 25 jaar op tweede pinksterdag gehouden. Dus: volgend jaar weer een kans!

‘Voor ieder rund: 5 cent. Voor iederen bok, geit, schaap of varken: 2,5 cent’.
Een tekst uit lang vervlogen tijden.Toen het nog geld kostte om een koe over een brug te laten lopen. Want let wel: ‘Voor ieder persoon, alsmede geleiders van paarden of beesten: 1 cent’. Dat kwam er ook nog bij.
Ja, een koe is natuurlijk veel groter dan een mens, en dus duurder!

Dit prachtige bord met toltarieven troffen we aan tijdens een leuke wandeling langs het mooie veenriviertje De Giessen in de Alblasserwaard.

We hadden een heel eind aan de zuidzijde over een graspad gelopen, met uitzicht op heerlijke stulpjes aan de overkant van het watertje. Daar wonen mensen met een golfbaantje in hun eigen tuin: we zagen een robot het gras maaien, terwijl de heer des huizes zijn slag oefende bij een heuse hole-met-vlaggetje op datzelfde gazon.

Even later staken we De Giessen over. Over een oude brug, zo bleek, want daar stond het monumentale gebouw uit 1912 met de toltarieven aan de muur. We liepen op dat moment in de gemeente Giessenlanden, maar op het gebouw staat Pinkeveer en gemeente Peursum. Plaatsjes die anno 2009 helemaal niet meer bestaan. Wikipedia leert dat Peursum in 1957 al is opgegaan in de gemeente Giessenburg, die op haar beurt in 1986 is ingelijfd in de nieuwe gemeente Giessenlanden. En Pinkeveer? Dat zou een tolveerdienst zijn geweest over de Giessen, in 1883 vervangen door een houten brug. En voor het passeren van de brug moest tol betaald worden.

Het aardige is dat je aan het bord kunt zien wat er zoal voor verkeer voorbijkwam in die tijd, zo’n honderd jaar geleden. Want dit staat erop:

Voor een kales of koets met een of twee paarden bespannen: 15 cent
Voor ieder rijtuig van gemak of weelde met een paard bespannen: 10 cent
Voor iederen boerenwagen, kar of ander voertuig met een of twee paarden bespannen: 10 cent
Voor iederen honden- of ezelwagen of kar, alsmede voor iederen handwagen: 5 cent

En dan kwamen er kennelijk ook heel wat militairen voorbij, en die kregen korting! Kijk maar:
Voor ieder militair: een halve cent
Voor ieder affuit of ammunitiewagen met twee paarden bespannen: 30 cent.

Kan natuurlijk kloppen, want Nieuwpoort en Gorinchem waren kazerneplaatsen. En deze brug lag op die route.

O ja, op het bord wordt ook nog melding gemaakt van een mallejan, een automobiel en een char-a-bancs. Wat zou dat zijn, een char-a-bancs? Heeft iemand daar een idee van? Zelfs Wikipedia heeft daar geen antwoord op.

Foto links: het veerhuis dat in 1912 nieuw gebouwd is, nadat het oude was afgebrand.
Foto rechts: leuke stulpjes aan de overkant van de Giessen. Blijven dromen…

Wie veel reist, kan veel verhalen, zegt het spreekwoord. Wandelingen in eigen land leveren ook veel op, zo blijkt. Wat wij allemaal zien op die mooie wandelroutes. Onlangs nog zagen we reexebn in Drenthe en purperreigers in de Zouweboezem, bij Ameide.

Ja, dit zijn ze. Die reexebn herkenden wij duidelijk: natuurlijk sprongen ze snel weg, het donkere bos in, want het zijn schuwe dieren, maar dan zie je die witte kontjes nog oplichten! Dit gebeurde in de boswachterij Gieten-Borger, op enkele uren wandelen van het Boomkroonpad.

De purperreigers zagen we vliegen boven de rietvelden in de Zouweboezem, een natuurgebied in het Groene Hart dat bekend staat om de kolonie purperreigers. Nou ja, het zijn vooral de vogelspotters die dat weten. We kwamen een aantal spotters, uitgerust met superlenzen, tegen toen we langs die rietvelden liepen.

Juist, hier is dus iets te zien! Klopt. We hoefden maar heel even te wachten, of de eerste purperreiger steeg al op uit het riet, en de volgende begon aan de daling. Grote jongens, die met enorme klapwiekende vleugels over het riet zeilden, en de camera’s klikten. Met ons gewone toestelletje kregen we ze niet fatsoenlijk in beeld, maar als je wilt zien wat de spotters met hun grote lenzen ervan maken, kijk dan eens op www.birdpix.nl. Geweldig, wat een prachtfoto’s.

Wie veel reist, kan veel verhalen, zegt het spreekwoord. Wandelingen in eigen land leveren ook veel op, zo blijkt. Wat wij allemaal zien op die mooie wandelroutes. Onlangs nog zagen we reeën in Drenthe en purperreigers in de Zouweboezem, bij Ameide.

Ja, dit zijn ze. Die reeën herkenden wij duidelijk: natuurlijk sprongen ze snel weg, het donkere bos in, want het zijn schuwe dieren, maar dan zie je die witte kontjes nog oplichten! Dit gebeurde in de boswachterij Gieten-Borger, op enkele uren wandelen van het Boomkroonpad.

De purperreigers zagen we vliegen boven de rietvelden in de Zouweboezem, een natuurgebied in het Groene Hart dat bekend staat om de kolonie purperreigers. Nou ja, het zijn vooral de vogelspotters die dat weten. We kwamen een aantal spotters, uitgerust met superlenzen, tegen toen we langs die rietvelden liepen.

Juist, hier is dus iets te zien! Klopt. We hoefden maar heel even te wachten, of de eerste purperreiger steeg al op uit het riet, en de volgende begon aan de daling. Grote jongens, die met enorme klapwiekende vleugels over het riet zeilden, en de camera’s klikten. Met ons gewone toestelletje kregen we ze niet fatsoenlijk in beeld, maar als je wilt zien wat de spotters met hun grote lenzen ervan maken, kijk dan eens op www.birdpix.nl. Geweldig, wat een prachtfoto’s.

Als wandelaar heb ik sinds kort een buff. Een wat? Een buff! Het is een aanwinst! Afgelopen weekend weer veel gebruikt. Wat, nog nooit van gehoord? Dan zal ik hier eens laten zien wat een buff is en wat er je mee kunt doen. En hoe ik er uitzie met mijn buff!

Op deze plaatjes zie je het meteen: het is een soort hoofddeksel, waar je alle kanten mee op kunt.
Eigenlijk is het niet meer dan een kokervormige, elastische lap, die je met wat creativiteit op allerlei manieren op je hoofd kunt gebruiken.

Als hoofddoekje (foto links met nekbescherming tegen de zon), als hoofdband (foto rechts, handig als er een koude wind staat), als sjaal om je nek, als mutsje, noem maar op.

Een zomerbuff is dun en licht van gewicht, en handig om bij je te hebben. Groot voordeel: hij waait niet af, zoals een hoedje. Geweldige uitvinding dus.

Hieronder nog wat demonstraties met de buff.

Ook een buff? Er blijkt heel veel keus te zijn. Kijk bijvoorbeeld hier.

Ja hoor, het is begonnen. Het nordic-walking seizoen! Gisteren samen met massa’s mensen de Rode Kruis Bloesemwandeltocht gelopen. Schijnt een jaarlijks topevenement te zijn. Wij waren er voor het eerst bij en keken onze ogen uit.

Er was een record aantal wandelaars: bijna 30.000! Dat betekende dan ook: lopen in
colonne, want er waren verschillende routes uitgezet, maar de eerste kilometer was voor iedereen hetzelfde.

Daarna werden wij gelukkig snel van die mensenmassa verlost!

Wij konden immers afslaan naar de speciale nordic walkingroute! Mooi dat de meeste mensen het comfort van die stokken (nog) niet hebben ontdekt. Houden zo. Wij liepen de rest van de dag heerlijk rustig!

We deden de route van 16 kilometer, van Geldermalsen naar Tricht en Buurmalsen en weer terug. Dwars door boomgaarden vol appelbloesem, perenbloesem, kersenbloesem. Door dorpjes waar de prunussen en rhododendrons in volle bloei stonden. Langs weilandjes, geel van paardenbloemen. En op de officixeble rustposten werden we verwelkomd door muziek van de plaatselijke fanfare of harmonie. En het weer werkte mee, dat was ook nog eens fantastisch. (Klik op de foto’s om ze groter te zien).

Dit wandelevenement (17e keer al!) was perfect georganiseerd. Bij de finish werd de menigte weer keurig de veilinghal ingeleid, waar iedereen heel snel zijn medaille kreeg en weer naar buiten kon.

En ja, dan heb je 16,8 km in de benen, en dan moet je nog terug naar de auto. De auto’s waren naar weilanden gedirigeerd. We begonnen dus al met een kilometer lopen naar het startpunt. Dat krijg je als er 30.000 mensen komen! We stonden ‘s ochtends bij de afslag Geldermalsen van de A2 al in de file. En terug natuurlijk weer! Ja, dat moet je er wel voor over hebben. Toen we bij de auto terug waren, hadden we zeker 18 kilometer gelopen. Wel een prestatie waar ik trots op ben!

Ook een keer meedoen? Volgend jaar is het op 17 april! Maar ik kan je aanraden: doe het met stokken! Dan heb je geen last van de drukte.

Wij hadden wel al wat ‘getraind’ voor we aan deze tocht begonnen. Voor ons is het eigenlijk het hele jaar door wandeltijd, maar het voorjaar is wel de mooiste tijd. Vorige week nog liepen we de Weegjeroute, in de omgeving van Waddinxveen. Daar verwacht je het misschien niet, maar ook dat is een prachtige wandelroute. Kijk maar naar de plaatjes hieronder.

Al gehoord van het Nationaal Declamatieconcours? Ik doe er aan mee. Ik heb een gedicht ingesproken, een mooi gedicht over ‘Het wonder van de wereld’ en dat is nu te horen via internet. Jullie kunnen erop stemmen! Ik heb wel wat stemmen nodig, zie ik. Met die paar stemmen kom ik nog niet ver…..en ik had nog wel zo’n mooi gedicht…vond ik zelf.

Ik vrees trouwens toch dat ik niet win, want ik heb niet helemaal aan de regels voldaan. Want je moet de naam van de dichter noemen xe9n de naam van de bundel waarin het is gepubliceerd. Ik ken de dichter niet, alleen het boek waarin het stond. Een kinderboek, dat ik kwijt ben. Maar dat gedicht ben ik nooit vergeten, het is een beetje mijn lijfspreuk geworden en ik vond het gewoon leuk om het te laten horen. Je kunt het hier beluisteren en er dan op stemmen. Je vindt mijn naam wel bij de datum 29 maart.

Ik had natuurlijk ook een ander gedicht kunnen kiezen. Bijvoorbeeld deze van Willem Kloos, met de magistrale openingszin:

‘Ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten,
En zit in het binnenst van mijn ziel ten troon’ [..]

Maar ja, de rest van dat gedicht is minder boeiend. Dan liever zijn sonnet dat begint met:

‘Ik ween om bloemen in de knop gebroken,
En vxf3xf3r den uchtend van haar bloei vergaan,
Ik ween om liefde, die niet is ontloken
En om mijn harte, dat niet werd verstaan’.

Da’s mooi, maar een heel sonnet is misschien te lang. Dan maar deze van Piet Paaltjens (uit  ‘Snikken en grimlachjes’:

Wel menigmaal zei de melkboer
Des morgens tot haar meid:
‘De stoep is weer nat’. Och, hij wist niet,
Dat er ‘s nachts op die stoep was geschreid.

Nu, dat hij en de meid niet wisten,
Dat was minder, maar dat zij
Er hoegenaamd niets van vermoedde,
Dat was wel hard voor mij.

Ach, er zijn zoveel mooie gedichten! Ik kan helemaal niet kiezen en heb het daarom maar bij mijn eigen lijfgedicht gehouden. Kunnen jullie kiezen? Doe dan mee, spreek ook een gedicht in (wel snel zijn, het kan nog tot 7 april). Of laat hier eens (in een reactie) weten wat jouw favoriet is!

‘De schrijvershemel’. Dat is de titel van een oude column van (toneel)schrijfster Maria Goos. Die column heb ik ooit uit het magazine van de Volkskrant gescheurd maar daarna weer straal vergeten. Ik kwam hem tegen toen ik dit weekend aan het opruimen was (voorjaar?), en dacht: ‘O ja, waarom heb ik dat ook alweer bewaard?" (Opruimen schiet bij mij niet echt op, er is zoveel papier bij dat ik nog wil lezen).

Weer even teruggelezen dus, deze oude column van maart 2006. Een (voor mij) heel herkenbaar verhaal! De eerste zin alleen al: ‘Wat wij, schrijvers, allemaal verzinnen om maar niet dat te hoeven doen wat we het liefste doen: schrijven!’ Ze heeft het over een niet te berdeneren angst om TE BEGINNEN. En volgens haar hebben alle schrijvers daar last van. Goos: "Als het Begin zo dichtbij is dat je het bijna kunt ruiken, moet toch nog even het huis schoongemaakt en moet de vriezer volgestouwd met voedsel (alsof er groot onheil te verwachten staat) en dan..[ ] dan begin ik eindelijk. En dan wordt het feest, krijg ik vleugels, kan ik niet meer ophouden."

Haha, daar heb ik ook vaak last van! Dat uitstelgedrag. Thuis zeker, want daar zijn ALTIJD nog klusjes te doen, maar ook op kantoor heb ik het. Dan moet ik toch echt dat leuke interview eens gaan uitwerken want de deadline komt eraan, maar dan ga ik rond lopen keutelen: wil iemand soms nog thee? Dan haal ik dat wel even voor iedereen. En o wacht, moet ik niet eerst nog een kopietje van iets maken? De klok gelijk zetten? De post opruimen? Verschrikkelijk, wat een gedoe. Maar uiteindelijk komt toch het moment dat ik er niet meer onderuit kan, ik begin! En als ik eenmaal ben BEGONNEN, dan hoor ik niks meer, dan verdwijn ik in mijn verhaal en tik als een razende roeland door, tot de schoonmaker binnenkomt en ik opschrik:’Is het al zo laat? Iedereen is al weg!’ Maar wat een genot als er dan een goed verhaal ligt! Voldoening!

Maar nu die schrijvershemel van Maria Goos. Die bereikt zij als ze voor een paar dagen een huisje huurt, en daar rustig gaat zitten werken. Een ‘schrijvershuis’, waar verder niets te doen is. "Daar kom je niet weg met ‘even niet aan toegekomen’, schrijft ze. Daar gebeurt het.

En nu ik. Sinds afgelopen weekend heb ik een eigen werkkamertje, helemaal zelf ingericht met een nieuw bureau, boekenkasten en zonwering. Een klein, maar fijn plekje. Daar kan ik zitten, zonder te denken: oh, ik hoor dat de wasmachine klaar is, eerst maar even de was ophangen. Of: hee, een stapel folders op de mat, die moet ik echt NU eerst nog even doornemen. Nee, daar hoor of zie ik niks meer. Daar gebeurt het voortaan.

Mijn eigen schrijvershemel!

Lees hier de originele column van Maria Goos.